Advertisement Contact

சோல்பரி யாப்பும் மனித உரிமைகளும்,

டொனமூர் யாப்பு ஜனநாயக பாரம்பரியங்களை இலங்கையில் நிலைபெற செய்யக்கூடியதாக இருந்தாலும் தேசாதிபதியினதும் அரசாங்க ஊளியர்களினதும் அதிகாரமும் அவர்கள் செயற்பட்ட விதமும், காரணமாக இந்த யாப்பு நடைமுறைக்கு வந்த காலகட்டத்தில் இருந்தே இலங்கையரது எதிர்ப்பினை பெற்று வந்தது. இதனால் இரண்டாம் உலகப்போர் ஆரம்பமான வேளையில் இலங்கை பிரதிநிதிகள் இச்சந்தர்ப்பத்தை தமக்கு சாதகமாக்கி பிருத்தானியருக்கு எதிராக அரசியல் சீர்திருத்த கோரிக்கைகளை முன்வைத்தனர். இதனடிப்படையில் பல முன்னேடுப்புக்களை முன்னேடுத்து தோல்வியில் முடிந்தாலும் பின்னர் சோல்பரி பிரபு தலைமையில் ஓர் குழுவினர் இலங்கை வந்து விசாரணைகளை நடாத்தி 1945ல் ஓர் யாப்பு ஒன்றினை வரைந்து 1947ல் நடைமுறைப்படுத்தினர். இதுவே சோல்பரி அரசியல் யாப்பாகும்.

இவ் யாப்பினை நாம் மனித உரிமைகளோடு தொடர்புபடுத்தி நோக்க முற்படும்போது சோல்பரி அரசியல் யாப்பில் அடிப்படை உரிமைகள் பற்றிய அத்தியாயம் இடம்பெறவில்லை. இருப்பினும் 29(2) உறுப்புரை சேர்க்கப்பட்டது. இது சிறுபான்மையினருக்கு பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்றும் அவர்களுடைய உரிமைகளுக்கு உத்திரவாதமளிக்கும் என்றும் கூறப்பட்டு யாப்பில் உள்வாங்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் இது நடைமுறையில் வெறும் கானல் நீராகவே போனது எனலாம். சிறுபான்மையோர் காப்பீடு மட்டுமன்றி இன்னும் பல ஏற்பாடுகளும் இதில் இடம்பெற்றிருந்தது. ஆனாலும் அவை ஒவ்வொன்றும் நடைமுறையில் செயற்பட்ட விதம் பற்றி நோக்கும் போது பலனளிக்காத ஒன்றாகவே அடையாளம் காணப்படுகிறது. 1972 ஆம் ஆண்டு மற்றும் 1978 ஆம் ஆண்டுடைய முதலாம் இரண்டாம் குடியரசு யாப்புகளில் உரிமைகள் பற்றிய ஏற்பாடுகள் உள்வாங்க சோல்பரி திட்த்தில் இடம்பெற்ற சிறுபான்மையோர் காப்பீடு முன்னோட்டமாக காணப்பட்டதேனலாம்.

சிறுபான்மையோரின் உரிமைகளை பாதுகாக்க செய்யப்பட்ட காப்பீடுகள் சோல்பரி அரசியல் திட்டத்தில் காண முடிந்தாலும் அவற்றை உரிமைகள் என ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. அவற்றினை வெறும் காப்பீடுகள் என்றே கூறவேண்டியுள்ளது. மற்றும் அவற்றின் நடைமுறைப் பயன்பாட்டினையும் நோக்கும் போது அவற்றினால் எந்த வித நன்மைகளையும் சுதேசிய மக்கள் பெறவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. சோல்பரி காப்பீடுகளாக பிரதிநிதிகள் தொகை அதிகரிக்கப்பட்டமை அதாவது டொனமூர் திட்டத்தில் சட்டசபை உறுப்பினர்கள் 61 பேர் காணப்பட்டதானது சோல்பரி திட்டத்தில் 101 ஆக அதிகரிக்கப்பட்டது, இரட்டை அங்கத்தவர் தொகுதி காணப்பட்டமை, மகாதேசாதிபதியால் 6உறுப்பினர்கள் நியமனம் செய்யப்பட்டமை, அரசசேவை ஆணைக்குழு, நீதிச்சேவை ஆணைக்குழு ஏற்படுத்தப்பட்டமை, மகாதேசாதிபதிக்கு சில விசேட சிறப்புரிமைகள் வழங்கப்பட்டமை, முக்கியமான விடையமாகவும் நடைமுறையில் ஏதோ ஓர் அளவில் பயன்பாடுகளையும் மற்றும் சோல்பரி திட்டத்தில் முதன்மை விடையமாகவும் பாராளுமன்றத்தின் இறைமையினை கட்டுப்படுத்திய ஓர் அம்சமாகவும் காணப்பட்டது யாப்பின் 29 வது பிரிவாகும். இத்தகைய விடையங்களை உள்ளடக்கியதாக சோல்பரி திட்ட காப்பீடுகள் அமைந்தன. பிற்பட்ட அரசியல் யாப்புக்களில் அடிப்படை உரிமைகள் சேர்க்கப்பட்து போன்று சோல்பரி யாப்பில் இடம்பெற்ற உரிமைகள் பற்றிய மிகக் குறைந்த மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஏற்பாடுகளாக நாம் இவற்றினை அடையாளப்படுத்தலாம்.

சோல்பரி அரசியல் திட்டத்தில் சிறுபான்மையோர் நலன் பேணும் ஏற்பாடுகளில் பிரதான ஏற்பாடாக 29வது பிரிவு காணப்படுகிறது. இதன் படி ஓர் இனத்தையோ அல்லது சமூகத்தையோ பாதிக்ககூடிய எச் சட்டங்களையும் பாராளுமன்றம் இயற்றக்கூடாது என விதித்தது. பாராளுமன்றத்தின் இறைமையினை கட்டுப்படுத்தும் ஓர் அம்சமாகவும் இதனை நாம் நோக்கலாம். முக்கியமாக பின்வரும் விதிகளுக்கு அமைவாகவே சோல்பரி பாராளுமன்றம் சட்டங்களை இயற்ற வேண்டியிருந்தது.

    எந்த மத சமூக பிரிவினர்களினதும் சுதந்திரமான செயற்பாடுகளுக்கு இடையூறுகளை விளைவிக்க கூடிய சட்டங்கள் எதையும் இயற்றக்கூடாது.
    பிற சமூக பிரிவு மக்களுக்கு வழங்கப்படாத ஒன்று வேறு எந்த சமூக பிரிவு மக்களுக்கும் வழங்க கூடாது.
    பிற மத பிரிவு மக்களுக்கு விதிக்கப்படாத தடைகளை வேறு எந்த சமூக பிரிவு மக்குளுக்கும் விதிக்ககூடாது.
    அரசியல் யாப்பில் மத சம்மந்தமான சட்ட விதிகளை திருத்துவதாக அல்லது மாற்றி அமைப்பதாக இருந்தால் அந்த மதத்தினை பிரதிநிதித்துவபடுத்துகின்ற தலைவர்களின் அலோசனையை பெற்ற பின்பே மாற்ற வேண்டும்.

இத்தகைய விதிகள் அனைத்தும் சிறுபான்மையோரினை பாதிக்கும் இன, மத வேறுபாடுகள் பாராபட்சங்களை தடை செய்வதாக அமைந்தது. அதனால் இவ் ஏற்பாடு பிரதானமான ஏற்பாடாக கருதப்பட்ட போதும் நடைமுறையில் சிறுபான்மையோருக்கு பாதுகாப்பாக அமையவில்லை. இவ் ஏற்பாடு நடைமுறையில் இருக்கும்போதே சிறுபான்மை இனத்திற்கு எதிரான பல சட்டங்கள் கொண்டு வந்து நிறைவேற்றப்பட்டன.

    1948 – பிரஜா உரிமைச்சட்டம்
    1949 – பாராளுமன்ற தேர்தல் திருத்த சட்டம்
    1956 – தனிச் சிங்கள மொழிச்சட்டம்
    1967 – சிறிமா சாஸ்திரி ஒப்பந்த அமுலாக்க சட்டம்

போன்ற பல சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்ட போதும் இவ் 29 வது உருப்புரையினால் எதனையும் தடுக்க முடியாது போனது. இவ்வாறு சிறுபான்மையோர் நலன் பாதிக்கப்படும் சட்டங்கள் பாராளுமன்றத்தில் இயற்றினால் அவற்றுக்கு சிறுபான்மையோரின் நலன்களை காரணம் காட்டி மகாதேசாதிபதி இறுதி கையோப்பமிட மறுக்கலாம். ஆனால் நடைமுறையில் இவரும் மேற்கூறப்பட்ட சிறுபான்மையோருக்கு எதிரான சட்டங்கள் அனைத்திற்கும் இறுதி ஒப்பமிட்டு சட்டமாக அங்கிகரித்தார். பிரஜா உரிமைச்சட்டம் மற்றும் பாராளுமன்ற தேர்தல் திருத்த சட்டம் என்பன சுதந்திர இலங்கையில் சுதேசிகளால் 1820 களில் இருந்து பொருந்தோட்ட தொழில்களை செய்வதற்காக தெனன்னிந்தியாவில் இருந்து வந்து குடியமர்ந்த இந்திய தமிழ் மக்களை வெகுவாக பாதிப்பதாக அமைந்தது. 1987 ஆம் ஆண்டு வரை அம்மக்கள் பாதிப்படைய இச்சட்டமே காரணமாக அமைந்தது. அடுத்து தனிச் சிங்கள மொழிச்சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்மையால் இலங்கைவாழ் புர்வீக தமிழர்கள் பாதிப்புற்று இற்றை வரையான இன முரண்பாட்டிக்கும் காரணியாக அமைந்தது எனலாம்.

சோல்பரி யாப்பின் பாராளுமன்றினை இரு சபைகளாக உருவாக்கி அதில் இரண்டாம் சபையான செனற்சபை சிறுபான்மையோருக்கு போதியளவு பாதுகாப்பையும் பிரதிநிதித்துவத்தையும் வழங்கும் கட்டமைப்பு ஏற்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் நடைமுறையில் இச் செனற்சபை போதியளவு பாதுகாப்பையும் பிரதிநிதித்துவத்தினையும் வழங்கவில்லை. அதாவது செனற்சபை 30 உறுப்பினர்களை கொண்டிருந்தது. அதில்15 உறுப்பினர்கள், மக்கள் பிரதிநிதிகள் சபையால் ஒற்றை மாற்று வாக்கு முறைப்படி தெரிவு செய்யப்பட்டனர். மக்கள் பிரதிநிதிகள் சபையில் பெரும்பான்மை உறுப்பினர்களே அதிகமாக இருந்தமையினால் இதன் மூலம் சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் அதிகளவில் தெரிவு செய்யப்படுவதற்கான வாய்ப்பு இருக்கவில்லை. மீதி 15 பேரும் பிரதமரின் சிபார்சின் பேரில் மகா தேசாதிபதியால் நியமிக்கப்பட்டனர். பிரதமர் பெரும்பான்மை இனத்தவரை சேர்ந்தவராக இருந்தமையினால் அவரும் சிறுபான்மையினரை அதிக அளவில் சேர்ப்பதற்கு அக்கரை காட்டவில்லை. இவரால் nதிரிவு செய்யப்பட்ட ஒரு சிலர் கூட தாம் சார்ந்த இனத்திற்கு விசுவாசமாக இருப்பதற்கு பதிலாக தம்மை தெரிவு செய்த பிரதமருக்கே விசுவாசமாக இருந்தனர்.

பாதுகாப்பு விடையத்திலும் செனற்சபை சிறுபான்மையோருக்கு ஆதரவாக எதுவும் செய்யவில்லை. 1948 – பிரஜா உரிமைச்சட்டம், 1949 -பாராளுமன்ற தேர்தல் திருத்த சட்டம், 1956 – தனிச் சிங்கள மொழிச்சட்டம், 1967 – சிறிமா சாஸ்திரி ஒப்பந்த அமுலாக்க சட்டம் அகிய சட்டங்கள் கொண்டுவந்து நிறைவேற்றப்பட்ட போது செனற்சபையும் அதற்கான அனுமதியினை வழங்கியிருந்தது. செனற்சபையில் பெரும்பான்மை இனத்தவர்கள் அதிகமாக இருந்தமையினாலும் அவர்களில் அனேகர் பெரும்பான்மையினரின் கட்சிகளின் பிரதிநிதிகளாக இருந்தமையினாலும் இந்த நிலைமை ஏற்பட்டது. தற்செயலாக அவர்கள் சிறுபான்மையினருக்கு ஆதரவாக வாக்களித்தாலும் செனற்சபை அதிகாரம் குறைந்த சபையாக இருந்தமையினால் எந்தவொரு தாக்கத்தினையும் ஏற்படுத்தவோ சட்டத்தினை தடுத்து நிறுத்தவோ முடியாமல் போனது. செனற்சபைக்கான அதிகாரங்கள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டதாக காணப்பட்டதனால் மசோதாக்களை அவற்றினால் கால தாமதப்படுத்த முடிந்ததே தவிர சிறுபான்மையோரின் உரிமைகளை பாதுகாப்பதாக அமையவில்லை.

பொது தேர்தலின் மூலம் போதியளவு பிரதிநிதித்துவத்தை பெற்றுக்கொள்ளாத சிறுபான்மையினர் பாராளுமன்றத்தில் பிரதிநிதித்துவம் பெற வேண்டும் என்பதற்காக உறுப்பரை 11(2)ன் பிரகாரம் நியமன உறுப்பினர் பதவிகள் உருவாக்கப்பட்டன. இதன்படி 6 பேர் சிறுபான்மை இனங்களில் இருந்து பிரதமரிகன் சிபார்சின் பெரில் மகாதேசாதிபதியால் நியமிக்கப்பட்டனர். இவ் நியமனங்கள் சுய வருப்பின் பேரில் இடம்பெற வேண்டும் என எதிர்பார்த்தாலும் நடைமுறையில் அரசியல் இலாபம் கருதி அரசியல் நியமனங்களாகவே பேயின. இவ் நியமன உறுப்பினர் பதவிகள் சிறுபான்மை இனத்திற்கு பிரதிநிதித்துவத்தை வழங்குவதோடு பாதுகாப்பையும் வழங்கும் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அதாவது அவர்கள் சார்பான பிரச்சினைகளை பாராளுமன்றத்தில் கதைப்பதன் மூலம் தமது உரிமைகளை பாதுகாக்கலாம் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் நடைமுறையில் இதுவும் சிறுபான்மையோருக்கு பாதுகாப்பாக அமையவில்லை. ஆரம்பத்தில் இவ் நியமன உறுப்பினர்களுக்கு சிறுபான்மையோர் நியமிக்கப்பட்டாலும் பின்னர் அரசியலமைப்பை மீறி பெரும்பான்மை இனத்தவர்களும் இதற்கு நியமிக்கப்பட்டனர்.

இதைவிட சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் நியமிக்கப்பட்டாலும் அவர்கள் தம்மை தெரிவு செய்த பிரதமருக்கும் பிரதமர் சார்ந்த அரசியல் கட்சிக்கும் விசுவாசமாக இருந்தார்களே தவிர தாம் சார்ந்த இனங்களுக்கு விசுவாசமாக இருக்கவில்லை. எடுத்துக்காட்டாக 1970ம் ஆண்டு நியமன உறுப்பினர்களாக M.C சுப்பிரமணியம், செல்லையா குமாரசூரியர் என்போர் நியமிக்கப்பட்டனர். 1972ம் ஆண்டு அரசியல் திட்டம் சிறுபான்மையோர் நலன்களை பேணாத ஒன்றாக உருவாக்கப்பட்ட போதும் அதனை அவர்கள் ஆதரித்தனர். ஒரு சில நியமன உறுப்பினர்கள் தாம் சார்ந்த இனத்திற்கு விசுவாசமாக இருந்தபோதும் அரசாங்க கட்சிக்குள் இவர்கள் மிக சிறுபான்மையாக இருந்தமையால் இவர்களுடைய கருத்துக்கள் முக்கியம் பெறுவதற்கான சந்தர்ப்பங்கள் அங்கு காணப்படவில்லை. இதனால் சிறுபான்மை இனத்திந்கு எதிரான தீர்கானங்களை அரசு கொண்டுவரும்போது அவற்றை இவர்களால் தடுக்க முடியாமல் பேகானது.

பல்வேறு இனங்கள் செறிந்து வாழுகின்ற பிரதேசங்களில் குறிப்பிட்டளவு செறிவாகவுள்ள இனங்கள் ஒவ்வொன்றும் தங்களுடைய பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்வதற்காக அப்பிரதேசங்கள் பல அங்கத்தவர் தொகுதியாக உருவாக்கப்பட்டன. இதன்படி கொழும்பு மத்தி,மட்டக்களப்பு, பலாங்கொடை, அக்குறணை, பதுளை, மூதூர் போன்ற தொகுதிகள் இரட்டை அங்கத்தவர் தொகுதிகளாகவும் உருவாக்கப்பட்டன. ஆனால் நடைமுறையில் இதுவும் போதியளவு பிரதிநிதித்துவத்தை வழங்கவில்லை. உதாரணமாக கொழும்பு மத்தியில் மூன்று இனத்தவர்களும் அதிகம் வாழுவதால் அங்குள்ளவர்கள் தாம் சார்ந்த இனங்களின் பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்வதற்காக மூன்று அங்கத்தவர் தொகுதியாகவும், மட்டக்களப்பில் தமிழ், முஸ்லிம் மக்கள் வாழ்வதனால் இரட்டை அங்கத்தவர் தொகுதிகளாகவும் உருவாக்கப்பட்டாலும் நடைமுறையில் கொழும்பில் சிங்களவர்களும் முஸ்லிம்களும் பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்யக் கூடியதாக இருந்ததனால் தமிழ் மக்கள் தமது அபிலாசைகளை நிறைவேற்ற முடியாமல் போனது. இதேபோன்று மட்டக்களப்பில் சோல்பரி காலம் முழுவதும் இரு அங்கத்தவர்களும் தமிழர்களாகவே தெரிவு செய்யப்பட்டனர். குறிப்பாக 1970ம் ஆண்டு செல்லையா ராஜதுறை, இராஜன் செல்வநாயகம் என இருவரும் தமிழ்களாகவே தெரிவு செய்யப்பட்டனர். அதனால் முஸ்லிம்கள் பாதிக்கப்பட்டனர். பலங்கொடை தேர்தல் தொகுதி அங்கு வாழும் சிங்கள இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களுக்காக இரட்டை அங்கத்தவர் தொகுதியாக உருவாக்கப்பட்டாலும் 1952 ம் ஆண்டு தேர்தலில் இரு உறுப்பினர்களும் சிங்களவர்களாகவே தெரிவு செய்யப்பட்டனர்.

ஓர் ஜனநாயக நாட்டில் நாட்டில் வாழுகின்ற மக்கள் தமது உரிமைகளை பாதுகாக்கும் முக்கிய வழிமுறைகளில் ஒன்று தமது பிரதிநிதிகளினுடாக தமது பிரச்சினைகளை பாராளுமன்றிக்கு கொண்டு சென்று அதன் மூலம் தீர்வினை பெற்றுக்கொள்ளும் செயன்முறையாகும். இதனாலேயே பிரதிநிதித்துவம் முக்கியம் பெறுகின்றது. இதற்கான ஏற்பாடுகளை சோல்பரி யாப்பு பல இனங்களை கருத்தில் கொண்டு முன்வைத்தாலும் அவை நடைமுறையில் பலனளிக்காமல் போனது. இதன் விளைவாகவே 1948, 1949, 1956, 1967காலப்பகுதியில் சிறுபான்மையிருக்கு எதிராக உரிமை மீறல் சட்டங்களை கொண்டுவந்து நிறைவேற்றக்கூடியதாக இருந்தது எனலாம். தெரிவு செய்யப்பட்ட குறைந்த பட்ச பிரதிநிதிகளினால் பெரும்பான்மையோருக்கு எதிராக செயற்பட முடியாமல் போனது.

இலங்கை நீதிமன்றங்களில் போதியளவு நீதி கிடைக்காதவர்கள் பிருத்தானிய உயர் நீதிமன்றமான கோமறைக் கழகத்திற்கு விண்ணப்பிப்பதன் மூலம் திருப்தியான நீதியினை பெற்றுக்கொள்ளலாம் என கருதப்பட்டு கோமறைக்கழகத்திற்கு மேல் முறையிடும் செய்யும் உரிமை அரசியல் அமைப்பின் ஊடாக நாட்டு மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டு இருந்தது. அது சிறுபான்மையினருக்கு போதியளவு காப்பீடாக அமையும் என நம்பப்பட்டது. இருப்பினும் நடைமுறையில் இதுவும் சிறுபான்மையினருக்கு போதிய காப்பீடாக அமையவில்லை. 1948 ம் ஆண்டு பிரஜா உரிமைச்சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டபோது அது தொடர்பாக அச்சட்டம் அரசியலமைப்பின் 29 லது பிரிவுக்கு எதிரானது என கூறப்பட்டு கோமறைக்கழகத்திற்கு முறையீடு செய்யப்பட்டது. ஆனால் கோமறைக்கழகம் பிரஜா உரிமைகள் தொடர்பான சட்டம் இயற்றும் அதிகாரம் இலங்கை பாராளுமன்றத்திற்கு உண்டு என தீர்ப்பளித்தது. இத்தீர்ப்பு இலங்கையின் சிறுபான்மையினாரான இந்திய வம்சாவளி மக்களுக்கு எதிரானதாக காணப்பட்டது. 1956ம் ஆண்டு தனிச் சிங்கள மொழிச்சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டபோது அச்சட்டத்தினால் பாதிக்கப்பட்ட அரசாங்க எழுதுவினைஞரான கோடிஸ்வரன் மூலமாக கோமறைக்கழதத்திற்கு மேல் முறையீடு செய்யப்பட்து. இது தொடர்பாக கோமறைக்கழகம் கோடீஸ்வரனுக்கு சார்பாக தீர்ப்பு வழங்கியபோதும் இலங்கையரசாங்கம் அதனை நடைமுறைப்படுத்தவில்லை.

மக்கள் தமது உரிமையினை பாதுகாப்பதற்காக அணுகும் இடம் நீதிமன்றமாகும். இது ஏனைய துறைகளின் செல்வாக்கு இன்றி தனித்து செயற்படவேண்டும். மற்றும் யாப்பின் பாதுகாவலனாகவும் இம் நீதிமன்றங்கள் காணப்படுகின்றன. ஆனால் சோல்பரி திட்டத்தினுடாக நாட்டு மக்கள் உரிமைகளை இழக்கவோ உள்நாட்டு நீதியில் திருப்தியினம் இருந்தாலோ மேல் முறையீட்டு ஏற்பாடான கோமறைக்கழகம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. இருப்பினும் இது நடைமுறையில் பயனற்று போனமையானது சோல்பரி யாப்பில் உள்ள ஏனைய உhமைகளையும் உத்திரவாதப்படுத்த முடியாத நிலைக்கு கொண்டு சென்றது.

அரசியல் யாப்பில் கூறப்பட்டுள்ள சிறுபான்மையோர் காப்பீடுகள் நீக்க கூடாது என்பதற்காக அரசியலமைப்பை திருத்துவதற்கு 2ஃ3பெரும்பான்மை அவசியம் என விதிக்கப்பட்டது. இவ் 2ஃ3 பெரும்பான்மையினை எந்தவொரு கட்சியாலும் பெற முடியாது எனவே அரசியலமைப்பின் 29வது உறுப்புரை உள்ளிட்ட சிறுபான்மையோர் காப்பீடுகள் அனைத்தும் பாதுகாக்கப்படும் என்றும் அதனடிப்படையில் சிறுபான்மையோர் பாதுகாக்கப்படுவர் என்றும் எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் நடைமுறையில் 1970 ஆம் ஆண்டு வரையும் ஆட்சிக்கு வந்த கட்சிகள் ஏனைய கட்சிகளுடன் கூட்டணியினை ஏற்படுத்திக் கொண்டு 1948-பிரஜா உரிமைச்சட்டம், 1949-பாராளுமன்ற தேர்தல் திருத்த சட்டம், 1956-தனிச் சிங்கள மொழிச்சட்டம், 1967-சிறிமா சாஸ்திரி ஒப்பந்த அமுலாக்க சட்டம் போன்ற சிறுபான்மையோர் நலன்களை பாதிக்கும் சட்டங்களையும் யாப்பின் 29 வது உறுப்புரைக்கு எதிராகவும் இயற்றி நடைமுறைப்படுத்தியது. 1970ம் ஆண்டு தேர்தலில் சிறுபான்மையோரின் ஆதரவில்லாமலே சிறிலங்கா சுதந்திர கட்சி இடதுசாரி கட்சியுடன் கூட்டணி அமைத்து 2ஃ3 பெரும்பான்மையினை பெற்று பெயரளவில் காணப்பட்ட சிறுபான்மையோர் காப்பீடுகளை இல்லாமல் செய்து 1972 ம் ஆண்டு முதலாம் குடியரசு அரசியல் யாப்பினை உருவாக்கப்பட்டது.

நீதிச்சேவை பொதுச்சேவை என்பவற்றில் சிறுபான்மையோருக்கு பாராபட்சம் காட்டக்கூடாது என்பதற்காக நீதிச்சேவை மற்றும் பொதுச்சேவை ஆணைக்குழுக்கள் உருவாக்கப்பட்டன. 5 வருட காலங்களை கொண்ட மூன்று உறுப்பினர்களை இவ் ஆணைக்குழு கொண்டிருந்தது. இதனது பணி 3600 ரூபாய்க்கு மேல் வருடாந்த சம்பளம் பெறும் பதவிகளுக்கான நியமனங்கள் மற்றும் அரசாங்க சேவையினரின் பதவி உயர்வு, இடமாற்றம் , பதவி நீக்கம், ஒழுக்க கட்டுப்பாடு முதலிய விடையங்களில் இவ்வாணைக்குழுக்கள் அதிகாரம் கொண்டிருந்தது. இத்தகைய பணிகளின் போது வேறுபாடுகள் காட்டக்கூடாது என யாப்பு வலியுறுத்துவதால் இது சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளை பாதுகாக்கும் ஒன்றாக இருந்தது. ஒப்பீட்டு ரீதியில் பார்க்கும் போது ஏனைய காப்பீடுகளை விட நடைமுறையில் இவை ஒரளவு சிறுபான்மையோருக்கு பாதுகாப்பாக அமைந்தது. ஆனால் 1956 ம் ஆண்டு தனி சிங்கள மொழிச்சட்டம் கொண்டுவரப்பட்ட பின்னர் இதனது பங்களிப்பும் பயனற்று போனது. அதாவது 1956ம் ஆண்டு சட்டம் ஆங்கில மொழியினை புறம் தள்ளி சிங்கள மொழியினை அரச கரும மொழியாக கொண்டுவந்ததன் அடிப்படையில் ஆங்கிலம் மற்றும் தமிழ் மொழியினர் பெருமளவு பாதிக்கப்பட்டனர். இதனால் சிங்கள மக்கள் அதிகம் அரச வேலையினை பெறவும் ஏனைய மொழியினர் வேலை வாய்ப்புக்களை இழக்கவும் வேண்டியிருந்தது. இதன் காரணமாக நீதிச்சேவை பொதுச்சேவை ஆணைக்குழுக்கள் தமது பணியினை நடு நிலையில் மேற்கொள்ள முடியாமல் போனது.

1956ம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட சிங்கள மொழிச்சட்டத்தினால் பல வழிகளிலும் தமிழ் பேசும் மக்கள் பாதிக்கப்பட்டனர். இதனால் தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள் தொடர் போரட்டங்களை நடாத்தியதுடன் தமிழ் மொழியின் முக்கியம் பற்றியும் வலியுறுத்தினர். இதன் காரணமாக1958ம் ஆண்டு விசேட தமிழ் மொழி ஏற்பாடுகள் கொண்டுவரப்பட்டது. மற்றும் 1966ம் ஆண்டுகளில் தமிழ் சட்டவிதிகள் இயற்றப்பட்டது. இவ்விரு முயற்ச்சிகளில் 1958ம் ஆண்டு கொண்டுவரப்பட்ட தமிழ் மொழி ஏற்பாடுகள் ஒரளவிற்கு மொழி உரிமைகளை தமிழ் மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ள செய்திருந்தது. இது சோல்பரி யாப்புக்காலத்தில் இடம்பெற்றதால் மொழி உரிமைகள் தொடர்பான சாதகமான ஒன்று எனலாம். இருப்பினும் இது பல குறைபாடுகளை கொண்டிருந்ததுடன் ஒரு கண்துடைப்பு விடையமாகவும் காணப்பட்டது. அடுத்து வந்த1966ம் ஆண்டு தமிழ் சட்ட விதிகள் என்னும் விடையங்கள் இயற்றப்பட்டாலும் அவை நடைமுறைப்படுத்தப்படாத விடையங்களாகவே உள்ளது.

1956ம் ஆண்டைய சட்டத்தின் பின்னர் இலங்கைவாழ் தமிழர்கள் அரசாங்க வேலைகளையும் இழக்க வேண்டியிருந்தது. அதாவது சுதந்திரத்திற்கு பின்னர் அரசாங்க வேலைகளில் 30 வீதமாக காணப்பட்ட தமிழ் மக்கள் இச்சட்டத்தின் காரணமாக 1970ம் ஆண்டுகளில் 6வீதமாக குறைந்தனர். இது பாரிய தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தியதுடன் இலங்கையின் இன முரண்பாடுகளை மேன்மேலும் சிக்கலாக்கியது. பின்னிட்ட காலங்களில் தமிழ் இளைஞ்ஞர்கள் ஆயுத வழியினை தெரிவு செய்ய இச்சட்டத்துடன் 1970ம் ஆண்டு காலங்களில் கொண்டுவரப்பட்ட கல்வி தரப்படுத்தலும் முக்கிய காரணங்கள் எனலாம். சிங்கள பெரும்பான்மை மக்கள் மத்தியில் சிங்கள மொழி உலகிலேயே இலங்கையில் மட்டும்தான் உள்ளது என்பதால் ஏனைய இனங்களை புறம் தள்ளி இவர்களது அடையாளங்களை முதன்மைப்படுத்தும் பேக்கு உள்ளது.

சோல்பரி அரசியல் திட்டத்தில் சிறுபான்மையோர் நலன்களையும் உரிமைகளையும் பாதுகாக்கவும் பல ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்ட போhதிலும் அவை நடைமுறையில் வலுவிளந்துள்ளது. இதற்கு முக்கிய காரணம் இலங்கையில் பெரும்பான்மை இனமான சிங்கள மக்களிடையே காணப்பட்ட குரொத மனப்பான்மையாகும். அதாவது இது பெரும்பாலும் ஆட்சியிலிருந்த தலைவர்களிடமும் தென்னிலங்கை அரசியல் வாதிகளிடமும் அதிகம் காணப்பட்டது. இவர்கள் தமிழர்களுக்கு எந்த உரிமைகளையும் வழங்ககூடாது என்பதில் தெளிவாக இருந்தனர். இவற்றையும் தாண்டி சில அரசியல் தலைவர்கள் சமத்துவம் பற்றி சிந்தித்தால் இலங்கையில் அரசியல் நடத்த முடியாத நிலை ஏற்படும். ஆரம்பத்தில் S.W.R.D பன்டாரநாயக்கா சமஸ்டி கோரிக்ககையினையும், சேர்.ஜோன் கொத்தலாவல இரு மொழி அந்தஸ்து நிலைப்பாட்டினையும் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் அரசியல் இலாபம் கருதி அவற்றினை மாற்றி செயற்பட வேண்டியதாயிற்று. இலங்கையில் சமத்துவம் பற்றி பேசினாலோ அல்லது தமிழர்களின் உரிமைகள் பற்றி பேசினாலோ அது தென்னிலங்கை மக்களின் எதிர்ப்பினை சம்பாதிக்கும் ஒர் விடையமாக அமைந்துவிடும். இதற்கு முக்கிய காரணம் பௌத்த மத வாதிகளின் செயற்பாடுகள் எனலாம்.

எனவே சோல்பரி யாப்பில் அடிப்படை உரிமைகள் என்னும் விடையங்கள் உள்ளடக்கப்படவில்லை. சோல்பரி யாப்பு பிருத்தானியரால் உருவாக்கப்பட்டதனாலும் அது ஐக்கிய நாடுகளின் மனித உரிமைகள் பிரகடனம் வெளியிடுவதற்கு முன்னர் கொண்டுவரப்பட்டதாலும் அடிப்படை உரிமைகள் அத்தியாயம் தனித்து முக்கியம் பெற்று இடம்பெற்றிருக்கவில்லை. இவ் அடிப்படை உரிமைகள் பற்றிய ஏற்பாடுகளுக்கு பதிலீடாக சிறுபான்மையினரின் உரிமைகள் பெரும்பான்மையோரால் பாதிக்க கூடாது என்பதற்காக சில ஏற்பாடுகளை சோல்பரி குழுவினர் அறிமுகம் செய்திருப்பினும் அவை நடைமுறையில் திருப்தியில்லாத ஒன்றாகவே காணப்பட்டது. இதன் காரணமாக சோல்பரி யாப்பு உரிமைகள் பற்றிய விடையத்தில் சிறப்புற்ற ஓன்றாக கருத முடியாது. இலங்கைத்தீவில் பல இன முரண்பாடுகளுக்கு காரணமான சட்டங்கள் அனைத்தும் யாப்பு விதிகளுக்கு அப்பால் பட்டு நிறைவேற்றப்பட்டு சிறுபான்மையோரின் உரிமைகளையும் பறித்தேடுத்தது எனலாம்.

 

சோல்பரி யாப்பின் 29ஆம் ஷரத்து சொன்னது என்ன?

1946 ஆம் ஆண்டு ஆங்­கி­லேயர் இலங்­கை­ய­ருக்கு டொமி­னியன் சுயா­தீ­னத்தை வழங்­கு­வ­தற்­கா­கவே சோல்­பரி யாப்பை வழங்­கி­யி­ருந்­தனர். அதை இயற்­றி­யவர் சேர் ஐவர் ஜெனிங்ஸ் எனும் ஆங்­கி­லேயர். எனினும் அப்­போது ஆளு­ந­ராக இருந்த சோல்­பரி பிர­புவின் பெய­ரா­லேயே சோல்­பரி யாப்பு என அது அழைக்­கப்­பட்­டது.

முதலில் டொமி­னியன் சுயா­தீனம் என்றால் என்­ன­வென்­பதைப் பார்ப்போம். 1948 ஆம் ஆண்டு பெப்­ர­வரி மாதம் 4 ஆம் திகதி வழங்­கப்­பட்டது முழு­மை­யான சுதந்­திரம் அல்ல. பிர­தான அதி­கா­ரங்­களை ஆங்­கி­லே­யரே வைத்­துக்­கொண்டு முகா­மைத்­துவங் களை மட்­டுமே இலங்­கை­ய­ருக்கு வழங்­கி­யி­ருந்­தனர்.

அதன்­படி சுங்கம், கப்பல் துறை­முகம், பணம் அச்­சிடல், விமா­னத்­தளம், திறை­சேரி, இறை­வரித் திணைக்­களம், உப்­பளம், நிதி, நீதி, பாது­காப்பு, பொலிஸ், வைத்­திய சாலைகள், பெருந்­நெ­ருக்கள், பஸ் போக்­கு­வர்த்து, சட்­டமா அதிபர், தோட்டக் கைத்­தொழில், ஏற்­று­மதி, அர­ச­வர்த்­த­மானி, இறக்­கு­மதி, வர்த்­தக முத­லீடு, மின்­சாரம், வானொலி நிலையம், பெற்றோல் குதங்கள், சர்­வ­க­லா­சா­லைகள், முடிக்­கு­ரிய காணிகள் ஆகி­யன ஆங்­கி­லேயர் வசமே இருந்­தன.

எனவே, டொமி­னியன் சுயா­தீ­னத்தை முழு­மை­யான சுதந்­திரம் எனக் கூற­மு­டி­யாது. எனினும் அந்­த­நாளே இற்­றை­வரை சுதந்­திர நாளாகக் கொண்­டா­டப்­பட்டு வரு­கின்­றது என்­பதே உண்­மை­யாகும்.

இந்­தி­யா­வுக்கு மகாத்மா காந்­தியும் பாகிஸ்­தா­னுக்கு முஹம்­ம­தலி ஜின்­னாவும் ஆங்­கி­லே­ய­ரி­ட­மி­ருந்து முழு­யைான சுதந்­தி­ரத்தைப் பெற்று வழங்­கி ­யி­ருக்­கையில் டி.எஸ். சேனா­நா­யக்க இலங்­கைக்கு டொமி­னியன் சுயா­தீ­னத்­தையே பெற்று வழங்­கி­யி­ருந்தார். இந்­தி­யாவில் இனப்­பி­ரச்­சி­னையைத் தீர்க்க இந்­தியா எனவும் பாகிஸ்தான் எனவும் இரு­நா­டு­க­ளாகப் பிரித்­து­விட்ட ஆங்­கி­லேயர் இலங்கை சின்­னஞ்­சிறு தீவு என்­பதால் இனப்­பி­ரச்­சினை ஏற்­ப­டா­தி­ருக்க தாம் இயற்றி வழங்­கிய யாப்பில் சிறு­பான்மைக் காப்­பீட்டுச் சட்­ட­மான 29 ஆம் ஷரத்தை வழங்­கி­யி­ருந்­தனர்.

இதன்­படி இலங்­கையில் சிங்­கள மக்கள் 74% வீத­மாக வாழ்ந்து நான்கில் மூன்று பங்கு மக்கள் பிர­தி­நி­தித்­து­வத்தை வழங்­கிய போதும் சிறு­பான்­மை­களின் அடிப்­படை உரி­மை­களில் எதையும் நீக்­கி­விட முடி­யாது. ஆக 29 ஆம் ஷரத்து என்­பது பாரா­ளு­மன்ற பெரும்­பான்மை வாக்­கு­க­ளாலும் கூட மாற்ற இயலாத சிறு­பான்­மை­க­ளுக்குப் பாதிப்­பற்ற காப்­பீட்டுச் சட்­ட­மாகும். உலகில் இற்­றை­வரை இந்த ஷரத்து புக­ழப்­பட்டே வரு­கின்­றது. காரணம் பல்­லின நாட்டில் பெரும்­பான்மை சமூ­கத்­தி­ட­மி­ருந்து சிறு­பான்­மைகள் பாதிப்­புக்கள் எதுவும் ஏற்­ப­டாது வாழ இதுவே சிறந்த ஏற்­பாடு என ஏற்றிப் போற்­றப்­ப­டு­கின்­றது.

இரண்டாம் உலக மகா யுத்­தத்­துக்குப் பின் ஐ.நா உரு­வாகி மனித உரிமை சாச­னத்தை நிறை­வேற்­றி­யது. அதற்குப் பின்பே கால­னித்­துவ நாடுகள் தமது கைகள் வச­மி­ருந்த நாடு­க­ளுக்கு சுதந்­திரம் வழங்­கின. அந்த சாச­னத்தின் அடிப்­ப­டை­யில்தான் ஆங்­கி­லேயர் பல்­லின நாடான இலங்­கைக்கு 29 ஆம் ஷரத்தை சிறு­பான்மைக் காப்­பீ­டாக வழங்­கி­யி­ருந்­தனர்.

அதன்­படி தமிழ்­மொழி, தமிழ் கலை, கலா­சாரம், தமிழ் வாழ்­வா­தாரம், தமிழ்ப்­பி­ர­தேசம், ஆல­யங்கள், மத வழி­பாடு ஆகி­ய­வற்­றுக்கும் 29 ஆம் ஷரத்தால் சட்டக் காப்­பீடு இருந்­தது. முஸ்­லிங்­க­ளுக்கு ஆங்­கி­லேயர் வழங்­கிய  பிர­தி­நி­தித்­துவம், வக்பு சபை காதிகோர்ட், தனியார் சட்டம், வாழ்­வா­தாரம், பிர­தேசம் ஆகி­ய­வற்­றுக்கும் சட்­டக்­காப்­பீடு இருந்­தது.

1972 ஆம் ஆண்டு ஸ்ரீமாவோ ஆட்­சியின் சட்ட மந்­திரி இயற்­றிய குடி­ய­ரசு யாப்பில் 29 ஆம் ஷரத்து நீக்­கப்­பட்­டி­ருந்­தது. அதற்­குப்பின் உரி­மை­களை அனு­ப­வித்து வந்த சிறு­பான்­மைகள் யாவரும் சலு­கை­களைப் பெற்றே வாழ­வேண்­டிய நிலை ஏற்­பட்­டது. சோல்­பரி யாப்பின் 29 ஆம் ஷரத்து நீக்­கப்­பட்ட பின் தம்­மிடம் இருப்­பது உரி­மையா?, சலு­கையா? என்­ப­துவும் சிறு­பான்­மைகள் பல­ருக்குத் தெரி­யாது. அதா­வது எதுவும் சிங்­க­ள­வர்­க­ளுக்குப் பிற­குதான் சிறு­பான்­மை­க­ளுக்கு எனும் பேரினக் கருத்­தாக்­கமே 1972 ஆம் ஆண்டு யாப்­புக்குப் பின் மேலோங்­கி­யி­ருந்­தது.

1949 ஆம் ஆண்டு பிர­தமர் டி. எஸ். சேனா­நா­யக்க கிழக்கில் திட்­ட­மிட்ட பேரினக் குடி­யேற்­றத்தை நிகழ்த்­தா­மலும் மலை­யக இந்­திய வம்­சா­வ­ளி­யி­னரின் குடி­யு­ரி­மையை நீக்­கா­மலும் இருந்­தி­ருப்­பா­ராயின் வடக்குக் கிழக்கில் எஸ்.ஜே.வி. செல்­வ­நா­ய­கத்தின் சமஷ்டிக் கோரிக்கை எழுந்­தி­ருக்­காது. சிறு­பான்மைக் காப்­பீ­டான 29 ஆம் ஷரத்­தாலும் அதைத்­த­டுக்க முடி­யாமற் போனதே சமஷ்டிக் கோரிக்கை தோற்றம் பெறக் கார­ண­மா­யிற்று எனலாம். எனினும் எஸ். டப்­ளியு. ஆர். டி. பண்­டா­ர­நா­யக்க பிர­த­ம­ராக இருக்­கையில் அவர் கொண்டு வந்த சிங்­களம் மட்டும் அர­ச­க­ரும மொழி வழக்கில் 29 ஆம் ஷரத்தை அரசால் வெற்­றி­கொள்ள முடி­ய­வில்லை. வடக்குக் கிழக்கு தமிழர் வெற்றி கொண்ட அதுவே கோடீஸ்­வரன் வழக்­காகும்.

இதில் ஆஜ­ரான ஜி.ஜி. பொன்­னம்­ப­லமும், எஸ்.ஜே.வி. செல்­வ­நா­ய­கமும் முரு­கேசு திருச்­செல்­வமும் திற­மை­யான தமது விவா­தங்­களால் அரசைத் தோற்­க­டித்­தி­ருந்­தனர். அதன் கார­ண­மா­கவே 1972 ஆம் ஆண்டு ஸ்ரீமாவோ அரசில் சட்ட அமைச்சர் கொல்வின் ஆர்.டி. சில்வா 29 ஆம் ஷரத்தை நீக்­கி­யி­ருந்தார். பௌத்த மத சாசன முன்­னு­ரி­மை­களைக் கொண்டு வந்து சிறு­பான்மைக் காப்­பீ­டான 29 ஆம் ஷரத்தை நீக்­கி­யதன் மூலம் அவர் இப்­படி குடி­ய­ரசு யாப்பு என பெய­ரிட்­டதால் சிங்­கள மக்­க­ளுக்கே இலங்கை உரித்து என்­றா­கி­யது. ஆங்­கி­லே­யரின் கால­னித்­து­வத்­தி­லி­ருந்து சுதந்­திரம் பெற்ற சிங்­க­ள­வரின் ஆளு­மைக்குள் சிறு­பான்­மைகள் சிக்­கிக்­கொண்­டார்கள் என்­றா­கி­யது. அதற்குப் பின்பே அனைத்து இலங்கைப் பிர­ஜை­களும் சமம் எனும் நிலைப்­பாடு அகன்று முதல் தரப்­பி­ரஜை இரண்டாம் தரப்­பி­ரஜை எனும் பாகு­பாடும் உரு­வா­னது. சிங்­கள மக்­களே பூமி புத்­தி­ரர்கள், இலங்கை புத்­தரின் தேசம் எனும் கருத்­து­ரு­வாக்­கங்கள் அன்­றி­லி­ருந்தே தோற்றம் பெற்­றன.

இதனால் 1949 ஆம் ஆண்டு முதல் 1976 ஆம் ஆண்டு வரை சமஷ்­டியை மட்­டுமே கோரி­வந்த வடக்கு கிழக்கு தமிழ் தரப்­பினர் சுய­நிர்­ணய தனி இறைமைக் கோரிக்­கையை முன்­வைத்து 1977 ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த பொதுத்­தேர்­தலில் மக்­க­ளா­ணை­யையும் பெற்­றுக்­கொண்­டனர். ஜன­நா­யக ரீதி­யி­லான அவர்­களின் முன்­னெ­டுப்பு ஆயுத ரீதியில் ஒடுக்­கப்­பட்­ட­தா­லேயே தீவி­ர­வாதம் தலை­தூக்­கி­யது.

பிறகு அரசு ஜன­நா­யக தமிழ் தலை­வர்­களைப் புறக்­க­ணித்­து­விட்டு தமிழ் ஆயுதப் போரா­ளி­க­ளு­ட­னேயே பேச்சு வார்த்­தை­களை நடாத்­தி­யது. அதிலும் இணக்­கப்­பாடு ஏற்­ப­டா­ததால் 30 வரு­ட­கால கொடூர யுத்தம் நிகழ்ந்து பல்­லா­யி­ரக்­க­ணக்­கான தமிழ் மக்கள் பலி­யா­கினர். ஆயி­ரக்­க­ணக்­கான தமிழ் மக்கள் அங்­க­வீ­ன­முற்­றனர். இலட்­சக்­க­ணக்­கான தமிழ் மக்கள் அக­தி­க­ளா­யினர். ஆயி­ரக்­க­ணக்­கான இரா­ணுவ வீரர்­களும் பலி­யா­கினர். நூற்­றுக்­க­ணக்­கான இரா­ணுவ வீரர்­களும் அங்­க­வீ­ன­முற்­றனர். கோடிக்­க­ணக்­கான சொத்­துக்­களும் அழி­வுற்­றன. உலக நாடு­களில் இலங்கை தனி­மைப்­பட்டு ஐநா விலும் போர்க்­குற்­றச்­சாட்­டுக்கு உள்­ளா­னது. எனினும் தீர்வு இன்னும் எட்­டப்­ப­ட­வில்லை.

1978 ஆம் ஆண்டு ஜே.ஆர் இயற்­றிய நிறை­வேற்று யாப்­பும்­கூட பௌத்த மதத்­தையும் சாச­னத்­தையும் முன்­னி­லைப்­ப­டுத்தி 29 ஆம் ஷரத்­தா­கிய சிறு­பான்­மைக்­காப்­பீட்டை நீக்­கியே இருந்­தது. எனினும் அத்­தனை அழி­வு­களும் நிகழ்ந்த பின் அண்­மை­யில்தான் உயர்­நீ­தி­மன்றம் சமஷ்டி அந்த யாப்­புக்கு முர­ணல்ல எனப்­பொருட் கோடல் செய்­தி­ருக்­கி­றது. அப்­ப­டி­யானால் 1972 ஆம் ஆண்டின் குடி­ய­ரசு யாப்­புக்கும் சமஷ்டி முர­ணல்ல என்றே ஆகி­றது. எனவே சோல்­பரி யாப்­புக்கு சமஷ்டி முற்­றிலும் இசைந்­தி­ருப்­பதும் தெளி­வா­கி­றது.

அந்த வகையில் 1957 ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த பண்டா –செல்வா ஒப்­பந்தம் அமு­லா­கி­யி­ருக்­கு­மாயின் இந்த நாடு இப்­போது சிங்­கப்பூர், மலே­ஷியா, மாலை­தீவு, இந்­தியா, ஹொங்கொங் ஆகிய நாடு­க­ளைப்போல் பொரு­ளா­தார ரீதியில் மேம்­பாடு அடைந்து மக்­களும் செழிப்­போடு வாழ்ந்­தி­ருப்­பார்கள். எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி.பண்­டார நாயக்க பேரி­ன­வா­தத்தைத் தனது அர­சியல் தேவைக்­காக உசுப்பி விட்டு ஆட்­சிக்கு வந்­த­தா­லேயே சிங்­கள மக்­களின் எதிர்ப்­புக்கு அஞ்சி ஒப்­பந்­தத்தைக் கிழித்­தெ­றிந்தார். எனினும் அவ­ருக்கு சமஷ்டி சரி­யா­னது என்­பது தெரியும். இல்­லா­விட்டால் எஸ்.ஜே.வி.செல்­வ­நா­ய­கத்­தோடு சேர்ந்து அதை வடி­வ­மைக்க வாரக்­க­ணக்கில் ஈடுபட்­டி­ருப்­பாரா? அர­சியல் வடி­வ­மைப்­பு­களில் வல்­ல­வ­ரான ஜே.ஆருக்கும் சமஷ்­டியின் அவ­சியம் புரி­யா­ம­லில்லை. எனினும் அவர் சிங்­கள வாக்­கு­வங்­கியை மீளப்­பெ­றவே சமஷ்­டிக்கு எதி­ராக நின்­றி­ருக்­கிறார். இதே நிலை அர­சி­யலில் தற்­போதும் தொட­ரவே செய்­கி­றது.

1978 ஆம் ஆண்டில் இயற்­றப்­பட்ட தற்­போ­தைய நிறை­வேற்று யாப்பு சமஷ்­டிக்கு முர­ணல்ல என உயர் நீதி­மன்றம் பொருட்­கோடல் செய்தும் கூட சமஷ்­டியைப் பிரி­வினளளளை, தனி­நாடு என்­றெல்லாம் அர­சியல் தேவை­க­ளுக்­காக பெருந்­தே­சியக் கட்­சிகள் அர்த்­தப்­ப­டுத்­து­கின்­றன.

முன்பு கோரப்­பட்ட சமஷ்­டிக்கும் இப்­போது கோரப்­படும் சமஷ்­டிக்கும் வித்­தி­யாசம் எனவும் குறிப்­பி­டு­கின்­றன. முன்பு சுய­நிர்­ணய தனி இறைமைக் கோரிக்கை அற்ற நிலையில் முன்­வைக்­கப்­பட்ட சமஷ்டி எனவும் இப்­போது சுய­நிர்­ணய தனி­ இ­றை­மைக்கு மாற்­றீ­டாகக் கோரப்­படும் சமஷ்டி எனவும் விளக்கம் கூறு­கி­றார்கள். அது முழு நாடும் சிங்­க­ள­வ­ருக்கே எனும் சட்ட அமைப்பு இல்­லாத நிலைமையில் முன்­வைக்­கப்­பட்ட சமஷ்டி எனவும் இது முழு நாடும் சிங்­க­ள­வ­ருக்கே எனும் சட்ட வடிவம் இருக்­கையில் முன்­வைக்­கப்­படும் சமஷ்டி எனவும் எடுத்­துக்­கொள்­ள­லாமே?

பௌத்த மதத்­தையும் சாச­னத்­தையும் முன்­னு­ரி­மைப்­ப­டுத்தி ஒற்­றை­யாட்சி என்றால் என்ன அர்த்தம்? அந்த முறைப்­படி வடக்கு கிழக்கு தமிழ் மக்­க­ளுக்கு சமஷ்டி வழங்­கி­னாலும் கூட அது சம­நி­லைப்­பா­டுள்­ள­தாக அமை­யாது. பல்­லின நாட்­டுக்­கான சமஷ்டி பல்­லின யாப்­பா­லேயே சாத்­தி­யப்­படும். பேரின யாப்பு மூலம் அதை நிலை நிறுத்த முடி­யாது. எனினும் பேரின வடி­வத்தைத் தக்­க­வைத்­துக்­கொண்டே சிறு­பான்மைப் பிர­தே­சத்­துக்­கான சமஷ்­டியை அமைக்­கப்­பார்க்­கி­றார்கள். பேரின மத்­திய அரசு சமஷ்­டியை ஏற்­கு­மெனில் இன ரீதி­யி­லன்றி பிர­தேச ரீதி­யி­லேயே அது சாத்­தி­ய­மாகும். மத்­திய அரசின் ஆளுமை அங்கு இருக்கும்.

சோல்­பரி யாப்பில் பௌத்த சாசன முன்­னு­ரி­மைகள் இருக்­க­வில்லை. காரணம் அது மத சார்­பற்ற யாப்­பாக இருந்­த­தே­யாகும். அதன் மூலம் இலங்­கையில் எல்லா மதத்­தி­ன­ருக்கும் சமத்­துவம் இருந்­தது. 1972 ஆம் ஆண்டு இயற்­றப்­பட்ட குடி­ய­ரசு யாப்பில் அவற்­றுக்கு முன்­னு­ரிமை வழங்­கப்­பட்­டதன் மூலமும் அரச கரு­ம­மொழி சிங்­க­ள­மாக ஆக்­கப்­பட்­டதன் மூலமும் உரு­வான ஒற்­றை­யாட்சி சிறு­பான்மைக் காப்­பீட்டுச் சட்­ட­மான 29 ஆம் ஷரத்­தையும் நீக்­கி­யதன் மூலமும் சிறு­பான்­மைகள் அநீதி இழைக்­கப்­பட்டு வஞ்­சிக்­கப்­பட்­டி­ருக்­கி­றார்கள்.

சிறு­பான்­மை­களும் சேர்ந்து ஆங்­கி­லே­ய­ரிடம் கோரி சம­மாகப் பெற்ற சுயா­தீ­னத்தை தன்­னிச்­சை­யாக இவர்கள் அப­க­ரித்துக் கொண்­டார்கள். இது பற்றி நான் முன்பும் கூறி­யி­ருக்­கிறேன். பேரி­ன­வா­திகள் சோல்­பரி யாப்பில் காணப்­பட்ட ஒரு குறை­பாட்டைக் கண்­டு­பி­டித்தே இதை சாதித்­துக்­கொண்­டார்கள். அந்த யாப்பை பாரா­ளு­மன்­றத்தில் கூடி இரத்­தாக்க முடி­யாது என அதில் காணப்­பட்­டதால் ரோயல் கல்­லூரி நவ­ரங்­க­ஹல மண்­ட­பத்தில் எம்­பிக்­களைக் கூட்டி இரத்­தாக்­கி­விட்டுப் பாரா­ளு­மன்­றத்தில் பேரினக் குடி­ய­ரசு யாப்பை இயற்றிக் கொண்­டார்கள்.

இந்த யாப்பு பௌத்த மத சாசன முன்­னு­ரி­மை­களை வழங்­கி­ய­தோடு அரச கரும மொழி­யாக சிங்­க­ளத்­தையும் ஏற்று சிறு­பான்­மைக்­காப்­பீ­டா­கிய 29 ஆம் ஷரத்தை நீக்­கி­யி­ருந்­தது. இது சிறு­பான்மை தமிழ்– முஸ்லிம் எம்­பிக்­க­ளுக்குத் தெரி­யாது. சிங்­கள எம்­பிக்கள் மட்­டுமே கூடிச்­செய்­தது எனவும் கூறி­விட முடி­யாது.

தமிழ்த்­த­ரப்­பினர் சமூக நோக்­கோடு இதை எதிர்த்த போதும் முஸ்­லிம்கள் தமிழ் தரப்­போடு அன்­றி­ருந்த பகை­யாலும் சிங்­க­ள­வ­ரு­ட­னான நெருக்­கத்­தாலும் எதிர்கால சந்ததியின் நல உரிமைகள் பற்றிய நோக்கமின்றியும் நன்கு ஆராயாமலும் இதை ஆதரித்திருந்தார்கள்.

இதனால் 29 ஆம் ஷரத்து நீக்கப்பட்ட தன் காரணமாக இற்றைவரை சிறுபான்

மைகள் ஆங்கிலேயர் வழங்கியிருந்த உரிமைகளை சலுகைகளாகவே பெற்றுக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

கிழக்கை வடக்கோடு இணைத்தால் இலங்கையின் நிலப்பரப்பில் மூன்றில் ஒன்று தமிழருக்காகி விடும். பொலிஸ் அதிகாரத்தையும் காணி அதிகாரத்தையும் அதற்கு வழங்கினால் நாடு கடந்த தமிழரும் அங்கு வந்து குடியேறி தம் வசமுள்ள செல்வங்களையும் குவித்தால் தனியரசு போல் ஆகிவிடும் என சிங்கள தரப்பினர் கருதுகையில் கிழக்கை வடக்கோடு இணைக்காது தனியே விட்டால் திட்டமிட்ட சிங்களக்குடியேற்றம் நாளடைவில் கபளீகரம் செய்துவிடும். அதை தடுப்பதற்கே இணைப்பைக் கோருவதாகவும் பொலிஸ் அதிகாரமும் காணியதிகாரமும் இருந்தால் தான் அவ்வாறு தடுக்கலாம் எனவும் தமிழ் தரப்பு குறிப்பிடுகிறது. பரஸ்பரம் இருதரப்பும் நம்பிக்கை கொள்ளாதவரை நிலையான தீர்வுக்கு வருவது இழுபறியாகவே இருக்கும். இருதரப்பு மட்டும் பே சாமல் முஸ்லிம் களையும் மூன்றாம் தரப்பாகத் தம்மோடு இணைத்துக்கொள்ள வேண் டும். இன்றேல் எட்டப்படும் இணக்கம் முழுமைபெறாது. அரைகுறை தீர்வு பிற்பலனைப் பாதிக்கும்.